göğümde yankısı olana armağanımdır...YÜKÜM(SEN)/ne vakit yaşamak düşlesem,kurşun kadar ağır yalnızlıklar gelir kuytulardan.bu yüzden sonsuzluğa yumayacağım gözlerimi,ağırlaşıyor düşlerim.../ne vakit altından ırmaklar geçen köprüler düşlesem,başıma yağan kızılca...
Sımsıcak dostluklar vardı bir zamanlar... Dar sokakların, ahşap evlerinde yaşanan... Umutlar vardı misk-ü amber kokulu gönüllerde.. Yılmayan, yıkılmayan hayaller.... Dualar vardı can-ı gönülden süzülen... Günler...
Kandırdılar beni. Hem de fena halde. Hayatı yüzüne gözüne bulaştırmak olsa olsa böyle bir şeydir. Neden bir takım gerçekleri yaşamadan kabullenmek mümkün olmuyor? Neden acılarla...
Başkasının izinde yürüyen, iz bırakamaz. J. Brannon Güzel bir gülüş, karanlık bir eve giren güneş ışığına benzer. Tolstoy Siyaset ilim değil sanattır. Karakteri bozar. Bismark...
iki elif miktarı uzat acılarımı, Ne gelirse senden boynum kıldan ince, Madem ki seni sevmek, çile çekmek, Seni sevdiğimin kanıtı olsun; dağlanmış bir yürek. Elifle...